Internet voor dummies

Eind jaren negentig keek ik met grote ogen naar internet en browsers, vanwege de verbazing over “hoe het toch allemaal mogelijk was”. Nu kijk ik naar internet met grote ogen van verbazing hoe het denken over internet toch zoveel obstakels heeft overwonnen.

Tien jaar geleden had ik langdurige meetings met JAVA-programmeurs over de mogelijkheid van uitbreidingen van een website. Nu kan iedereen vrijwel alles bedenken, en er is niet veel overleg voor nodig om te weten: dat kan.

Foto’s publiceren? Ja, dat kan: Flickr.com verzorgt de upload, hosting en beheer én publicatie van al je materiaal. Voor niks of bijna niks. Je moet alleen nog even bedenken of je ze niet ergens anders ook wilt publiceren. Op je eigen site, op een weblog, op meerdere sites, zeg het maar. Met video’s, documenten of presentaties is het niet anders.

Een groot deel van deze vooruitgang is te danken aan de opkomst van het gebruik van de open API op internet, voluit de Application Programing Interface. De API zorgt ervoor dat programmeurs toegang krijgen tot de gegevens op een bepaalde website om deze data te kunnen hergebruiken voor publicatie elders. Of mooier nog, om ze te gebruiken voor het verrijken van andere data.

Gevolg hiervan is dat je eigenlijk niet meer na hoeft te denken of iets kan of niet kan op internet. Alles kan! Dit maakt het denken over internet voor niet-ingewijden een stuk eenvoudiger. Laat je ideeën de vrije loop. Of je nou een community wilt, een videomontage-programma, een archief voor je duizenden foto’s of een evenementenkalender, waar mensen zich nog kunnen aanmelden ook. En de API zorgt er in de meeste gevalen voor dat je de hiermee gepubliceerde inhoud allemaal bij elkaar kan brengen op één plek onder jouw eigen naam, met je eigen merkbeleving.

Maar nog mooier dan het bij elkaar brengen, is juist die ongebreidelde distributie van je materiaal. Ik stuur bijvoorbeeld mijn met de iPhone geschoten foto’s dagelijks naar Mobypicture. Via Mobypicture worden ze vervolgens naar plekken gestuurd als Hyves, Facebook en Flickr. Mijn publiek vergroot zich vanzelf. En wat doe ik vervolgens met mijn Flikcr-foto’s? Die stuur ik automatisch naar Pulse, de sociale netwerkomgeving van de aloude adresboek-synchronisatietool Plaxo. Gevolg? Via deze bereiken mijn foto’s een nog veel groter deel van mijn netwerk. Een deel dat bovendien niet direct op de voornoemde social networks aanwezig is. Ik krijg reacties op mijn foto’s uit hoeken, waaruit ik het niet verwacht. En dat is enorm leuk.

Een soortgelijk voordeel zie ik in de koppeling van dit weblog met mijn LinkedIn-account. Meer lezers, meer reacties. Reacties in het echte leven dan, want ik bereik daar ook mensen die niet hun eerste oprisping direct aan de reacties op een weblog toevertrouwen. Deze ontwikkeling voelt als een enorme bevrijding. Tuurlijk, je hebt nog steeds programmeurs nodig om met deze API’s iets nieuws tot stand te brengen (zoals bijvoorbeeld Mupps), maar het denken over internet kent inmiddels geen begrenzingen meer.

Wat grote organisaties van Jezus kunnen leren.

“Jezus Christus heeft in zijn eentje toch een mooi bedrijf opgericht met één miljard klanten. En dat terwijl het enige product in het portfolio inmiddels ruim 2.000 jaar oud is.” Donderdag 6 februari sprak Podcastpriest Roderick Vonhögen op de derde bijeenkomst van Social Strategy Talk in Amsterdam over zijn gebruik van nieuwe media binnen de katholieke kerk.

Vonhögen was al bezig met radiomaken toen hij in 2005 door Adam Curry het fenomeen podcasten ontdekte. Een eyeopener, want met die podcasts kon hij zijn radiodocumentaires wereldwijd verspreiden. Hij doet dit met zo’n enthousiasme dat zijn aanhang enorm groot is. Zijn passie voor nieuwe media weet hij binnen de Kerk te verspreiden door de decisionmakers (lees: de Paus en zijn kardinalen) een iPod cadeau te doen met zijn laatste producties, waaronder series als “Catholic Insider” waarvoor hij zich eens met verborgen microfoon mengde onder de kardinalen die kans maakten op benoeming tot de nieuwe Paus.

Inmiddels krijgt hij alle ruimte om ook met Radio Vaticaan de mogelijkheden van internet te benutten. Dat is belangrijk voor de Kerk. Veel buitenstaanders zien de Katholieke Kerk als een ouderwets instituut met een wonderlijke man aan de top die nota bene ook nog eens Auschwitz-ontkenners een pluim geeft. Met gebruikmaking van social media kan de Kerk zijn echte gezicht laten zien. Want de Kerk is naast Paus Benedictus XVI ook die miljard gelovigen, met hun eigen verhaal en hun persoonlijke passies.

De transparantie die de kerk bereikt door Vonhögen zijn gang te laten gaan, is een goed voorbeeld voor veel grote organisaties. Organisaties die vaak door communicatie-afdelingen schuil gaan achter obligate persberichten en ontwijkend gedrag vertonende woordvoerders. Organisaties die denken dat ze op die manier controle houden en een goed imago creëren, waarmee ze nieuwe klanten trekken. Niets is minder waar.

Wat deze organisaties van Vonhögen en van Jezus kunnen leren zijn twee dingen. Denk aan hoe Jezus die miljard ‘klanten’ heeft bereikt. Niet door hard te schreeuwen dat hij de beste was, en aan potentiële klanten te trekken tot ze hem geloofden. Nee, hij en zijn volgelingen hebben dat bereikt door verhalen te verhalen. Vertel als organisatie ook mooie beeldende verhalen, die ertoe leiden dat mensen snappen wat de essentie is van je bedrijf en zich als vanzelf aangetrokken voelen tot je product. En vertel deze verhalen zodanig dat men ze kan doorvertellen. Maak als Vonhögen gebruik van de mogelijkheden van het sociale web. Maak het mensen makkelijk om je verhaal te delen met anderen, en zorg voor plekken op internet waar mensen elkaar antwoorden kunnen geven op vragen waarmee ze bij de CEO niet hoeven aan te komen. Het is wellicht een omkering van de oude marketinggedachte, maar het zorgt ervoor dat je als bedrijf een situatie creëert waarbij je klanten ambassadeurs van je merk worden. Feed the passion!

Vonhögen maakt sinds 2004 podcasts die zijn na te luisteren op zijn uitgebreide website SQPN. Hij is ook te volgen op Twitter als FatherRoderick.

Dit bericht is eerder gepubliceerd op het weblog van Headline Interactive.