De interessantste ontwikkeling vond ik het UiTiD van Cultuurnet Vlaanderen. Dit is een dienst die op basis van jouw gedrag – online en offline – en jouw social graph aanbevelingen kan doen voor mooie voorstellingen. Een zogenaamde cultural recommendation engine. We kennen dergelijke diensten al van Amazon, maar het mooie van UiTiD is dat het een webservice is die door alle deelnemende culturele instellingen kan worden geïntegreerd in hun website. Hiermee wordt het voor de cultuurliefhebber mogelijk om zijn profiel op diverse sites steeds verder te verfijnen. Zo kun je aangeven welke voorstellingen je mooi vindt, en welke absoluut niet. Door je sociale profielen te koppelen, telt het gedrag van je online vrienden ook mee. Maar ook kan je aankoopgedrag van tickets worden meegnomen in de optimalisatie van je profiel. Wat volgt is een lijst persoonlijke aanbevelingen die je kunnen verleiden tot meer cultuurconsumptie.

De toename van ‘cultuurconsumptie’ of het vergroten of verbreden van je publiek is ook het uitgangspunt van Audiences Europe Network dat een serie congressen organiseert in Europa. Zelf was ik uitgenodigd als keynote-spreker om een algemener verhaal te houden over de mechanismen achter het succes van sociale media, en hoe de cultursector dit in haar voordeel kan aanwenden. Zie hieronder mijn presentatie. Een artikel over hetzelfde onderwerp verscheen eerder dit jaar in het kwartaaltijdschrift Boekman 87, en is online nog na te lezen.

Mooi bedacht, maar wat als je geen commerciële kunst kan of wil maken, maar wel een prachtig idee hebt dat uitgevoerd moet worden? Crowdfunding is daarvoor een van de oplossingen. Met het principe van crowdfunding wordt doorgaans bedoeld dat je de kosten van je (artistieke) project door een grote groep ‘investeerders’ dekt.

Voor Erwin Blom is crowdfunding “meer dan financiering, het is een andere manier van met je publiek of je klanten omgaan. Betrokkenheid creëren, banden aanhalen. Maar het is ook een manier van marktonderzoek. Uitvinden of er behoefte is aan wat je wilt gaan maken. Of laten zien dat je niet de enige bent die in je plan of product gelooft. Om met de aantoonbare belangstelling andere financiers te zoeken en vinden.”

In een serie van 28 blogposts laat Erwin de vele kansen en mogelijkheden van crowdfunding de revue passeren. Van Sellaband en Cinecrowd tot VoorDeKunst. Een must-read voor wie zich in het onderwerp wil verdiepen. En dat is niet alles: deze serie is een opwarmer voor het Kickstart Crowdfunding Event op 23 november in Amsterdam, waar je van betrokkenen zelf hoort wat de do’s en dont’s zijn van deze manier van financiering. Crowdfunding: het geld ligt voor het oprapen!

Maar is de zorgsector al zover? Ik vraag het me af. Natuurlijk zijn er mensen als Lucien Engelen en instellingen als het Radboud Ziekenhuis, die er alles aan doen om de patiënt centraal te stellen en de bewezen technieken van social media toepassen in de dagelijkse praktijk. Maar net zo vaak kom je het tegenovergestelde tegen. In de tweets van Lucien verbaast hij zich er vrijwel dagelijks over. Zelf heb ik in gesprekken met een aantal specialisten van diverse ziekenhuizen ook gemerkt dat er meer krachten spelen dan alleen de wens om klantgericht te opereren (om het maar eens plastich te benoemen:)

Twee voorbeelden om dit te illustreren:

1. Op mijn vraag of het niet een mooie geste zou zijn om patiënten de mogelijkheid te bieden per e-mail contact te zoeken met zijn specialist, was het antwoord: ‘Nee joh, dan zit ik de hele dag te e-mailen’. Dat eventueel de acht telefonistes die nu vragen van patiënten beantwoorden en soms op briefjes (papier!) aan hem doorspelen, dit ook voor een deel voor hun rekening zouden kunnen nemen, kwam niet in hem op. Een andere specialist zei dat-ie dat alleen toestond voor ‘CEO’s en dergelijke die veel op reis zijn, en even mail-contact willen vanuit de USA.’
2. Een voorstel om de voorlichting die nu in zaaltjes in het ziekenhuis aan een beperkt aantal geïnteresseerden wordt gegeven (ook) online te brengen, bijvoorbeeld met een videostream en interactiemogelijkheden voor de kijker, werd op zich goed ontvangen. Het potentiële bereik is groter, de deelname laagdrempeliger. Waarom de neuroloog in kwestie het toch niet zou doen, was de mores van de orde van neurologen. Wie was híj om te denken dat hij online een beetje goede sier kon maken met de specialistische kennis van het vakgebied. Iedereen weet dat er maar één de beste neuroloog was, en dat was hij in ieder geval niet.

Angst voor het onbekende, angst voor de vakgenoten, en de onzekere factor van de patiënt die opeens wel heel dichtbij komt als ze terug kunnen praten, lijken op dit moment hogere drempels dan we als voorvechters van Zorg 2.0 kunnen overzien. Dan is een handreiking van de KNMG een goed begin, maar bij nadere inspectie is het de volle 19 pagina’s een vertaling naar Twitter van de gedragscode die artsen offline sowieso al hanteren.

Ik heb je boekje ‘Ben ik in beeld’ gekocht, in de hoop inzicht te krijgen in de ideeën over ‘nieuwe media’ op het hoogste niveau van de Publieke Omroep. Helaas is de lezer dat kijkje in de keuken niet gegund. Het is eigenlijk meer een ‘Best of…Social Media!’ geworden.  Een rondgang langs alle succesnummers op internet, van de Goldcorp-case die wordt beschreven in Wikinomics tot de ‘YouTube-hit met de krokodil, de bizon en de leeuw’. En het gaat vooral over alles, behalve over de Publieke Omroep.

De genoemde succesnummers stammen toevallig beiden uit 2007, wat erop lijkt te duiden dat je toen al de diverse memes voorbij zag komen. Maar de toon van jouw schrijven klinkt anders. Het is alsof je als kind voor het eerst de snoepwinkel van binnen ziet. Dat maakt dat het boek prettig leest: de wereld van internet is mooi. Maar het is ook bevreemdend voor een boek van de netmanager van Nederland 3. Ik ga ervanuit dat je het hebt geschreven met het doel je collega-bestuurders voor eens en voor altijd te overtuigen van nut en noodzaak van een actieve (crowdsourcende, co-creërende) rol voor de Publieke Omroep op internet, maar dat je het zelf natuurlijk allang doorhad.

Ik twijfel echter. Ik twijfel, omdat in het hele boek vrijwel geen enkel voorbeeld voorkomt van de publieke omroepen, de bespelers van ‘jouw’ net. En dat terwijl de laatste twaalf jaar tientallen miljoenen euro’s met instemming en goedkeuring van de NPO zijn besteed aan de meest fantastische en niet zelden succesvolle internetprojecten waarbij het publiek een belangrijke rol speelde. Jij hebt al die tijd in Hilversum rondgelopen, en de helft van de tijd zelfs als netmanager.

De voorbeelden zijn onuitputtelijk en sommige zijn net zo grijs gedraaid als de Will It Blend- en Lego-voorbeelden die je aanhaalt. Vaak slaan ze de middelste van jouw drie B’s nog over ook (Broadcast, MV).

• VPRO’s 3VOOR12 betrekt al vijftien jaar de muziekliefhebber bij zijn muziekplatform. Van het aloude 3VOOR12 Lokaal tot het recente Film It Yourself, waar de Facebook-generatie met behulp van een mobiele app zorgt voor een meercameraregie van uiteenlopende acts. Het gaat daarbij om het verhaal, de inhoud, niet eens zozeer om de kwaliteit.
• VARA’s Kassa zou niet zo succesvol zijn, zonder het enorm actieve online consumentenforum. Het serieus nemen van je publiek leidt tot een grotere betrokkenheid.
• TROS nam bij de Sterren Academy de stem van de Hyvers en Twitteraars als uitgangspunt bij een populairiteitscontest tussen de deelnemers. Bij de Sterren Awards kon men stemmen. Gevolg: explosieve groei van Hyves-fans en nieuwsbriefabonnnees. Een community van gelijkgestemden is binnen handbereik.

Let wel: ik ben het eens met je betoog. De wereld is veranderd, en Hilversum moet mee. Er is geen keus. Maar de NPO besluit op dit moment de bezuigingsdruk van Den Haag aan te grijpen om de hele internettak de nek om te draaien.

Zeg me alsjeblieft dat dit mogelijk is, omdat jouw ideeën gemeengoed zijn geworden op het Mediapark. Dat dit het teken is dat het besef van de importantie van internet in alle lagen van de organisatie is doorgedrongen, en dat er dus geen aparte internetafdelingen meer nodig zijn, omdat internet integraal onderdeel is geworden van het programmeer-, marketing- en personeelsbeleid. Dat jouw boek het startschot is en niet het eindpunt van een crossmediaal, nee zelfs transmediaal beleid.

Ergens denk ik echter dat er nog een lange weg te gaan is, en dat op dit moment het gevaar bestaat dat het kind met het badwater wordt weggegooid, en dat internet in de Hilversumse ‘mediamix’ een marginale rol gaat spelen.

In afwachting van je reactie.

Met vriendelijke groet,

Martijn Verver

Ik geef toe, ik ben er ook gevoelig voor, al heb ik er geen bal aan. Een hogere Klout-score brengt me geen nieuwe vrienden, geen business, niks. Maar een hoge score geeft wel aan dat je kennelijk actief bent online en veel mensen bereikt. En daar kan goed gebruik van worden gemaakt door merken die producten in de markt willen zetten. Op The Next Web las ik over een modefeestje in Florida, waar je alleen binnenkwam met een Klout-score van 40 of hoger. Gevolg? Online rumoer. Had je een te lage score, dan vond je het belachelijk. Had je een hoge score, dan zorgde je ervoor dat men wist dat je binnen was. Binnen = beroemd.

De viral marketeers hebben het met Klout een stuk makkelijker gekregen om online influencers te vinden. Maar op het persoonlijke vlak, moet je toch goed nadenken of die Klout-score je brengt wat je wilt. Wil je offline een netwerk bouwen? Om zaken te doen of carrière te maken, of anderszins invloedrijk te zijn in het échte leven? Misschien stelt die Kloutscore dan helemaal niks voor, en is de tijd die je besteed om hem te verhogen verloren tijd. Om maar een voorbeeld te geven: Jack Welch. Ik zit nog net onder hem met mijn Klout-score van 57, maar toch krijgt híj $100.000 voor een spreekbeurt en een miljoen voorschot op zijn nieuwe boek. Nog afgezien wat hij bij General Electronics allemaal heeft bereikt met z’n lousy Klout-score van 62. Of zoals Aaron Biebert schrijft: Offline Influence is deeper dan online Klout.

Sociale Media heeft de afgelopen jaren voor enorme opwinding gezorgd. Internet heeft onmiskenbaar een menselijke kant gekregen. In de vele publicaties over deze ontwikkeling gaat vrijwel altijd de aandacht uit naar ‘de grote jongens’. Naar de 700 miljoen leden van Facebook, naar het businesmodel van Twitter en sinds vorige week uiteraard naar de meest recente poging van Google om een rol te spelen tussen deze mastondonten van het sociale web met hun nieuwe dienst Google+ (waar mijn collega Siegfried onlangs een stuk over schreef op Marketingfacts).

In mijn beleving blijven de kleinere spelers onderbelicht. Er zijn talloze online diensten, communities zo je wilt, die gebruik maken van precies dezelfde principes, zonder de druk van een miljardenomzet of tenminste de inlossing van de belofte van grootkapitaal. De ‘wereldleiders’ proberen de markt te overschaduwen en tegelijkertijd relevant te blijven met een menselijke maat. Denk aan de groepen-functionaliteit in Facebook, de lists in Twitter en de circles in Google+. De ‘specialisten’ daarentegen nemen die menselijke maat als uitgangspunt, en weten op die manier een eigen succesvolle niche te creëren.

Airbnb is zo’n specialist. Met slechts een account en een creditcard heb je toegang tot de huur van tienduizenden huizen en appartementen in 185 landen. Van Almelo tot Hawaii bieden gewone mensen hun woning aan voor verhuur. De site organiseert slechts de communicatie en de ratings en reviews. Zelf ben je na een boeking verantwoordelijk voor duidelijke afspraken met de verhuurder. Het werkt zo simpel dat ik via mijn iPhone in drie klikken een appartement in hartje Parijs heb gehuurd voor nog geen €90,- per nacht. De kracht van dit platform zit hem in de focus op één behoefte: de wens van velen om een vreemde stad te verkennen vanuit een ‘eigen’ huis. En het is een succes omdat heel veel mensen bereid zijn hun woning ter beschikking te stellen voor een behoefte die ze bij zichzelf herkennen. Er komt geen reisbureau meer aan te pas.

Waze maakt op een heel andere manier gebruik van de macht van het getal. Waze is een mobiele applicatie die gratis navigatiesoftware levert op basis van realtime condities op de weg. Ieder gebruiker die de applicatie aan heeft staan tijdens het autorijden, seint zijn positie en snelheid door en draagt zo bij aan het berekenen van de meest efficiënte route voor anderen die op pad gaan. Files worden zo snel ‘zichtbaar’ voor andere weggebruikers. TomTom had hiervoor een dure deal met Vodafone nodig. Hier wordt gebruik gemaakt van de mobiele computerkracht van de vele miljoenen smartphones die de verkeersdeelnemers sowieso al bij zich hebben.

Instagram is een iPhone App die een immense community van fotoliefhebbers bij elkaar heeft gebracht binnen een scherm van een paar inch. Elke foto die je deelt met je volger kun je vooraf nog bewerken met een van de vijftien filters. Je publiceert hem als je wilt direct op Twitter, Facebook of Flickr. En je volgers kunnen hem ‘liken’ en reageren. Je kruipt via de foto’s op een eenvoudige manier manier in de huid van een ander – bekend of onbekend

Apps for Amsterdam is een intitatief van Waag Society, de Gemeente Amsterdam en Hack de Overheid. Zowel de overheid als het bedrijfsleven beschikt over enorme hoeveelheden feitelijke informatie over de samenleving, van criminaliteitscijfers tot vuilnisophaalroutes, van de kwaliteit van scholen tot verkeersstatistieken. Developers worden uitgenodigd om hun applicaties te ontwikkelen op basis van beschikbare Open Data van de gemeente Amsterdam. Zo is op basis van deze data de Energielabel App ontwikkeld. Deze App laat energiegegevens zien over gebouwen en woningen en geeft gebruikers gratis subsidie-advies. De kracht van dit initiatief ligt in het feit dat data pas interessant worden al je ze combineert. De sociale kacht is dat door de data vrij te geven via internet, de expertise van anderen buiten je organisatie wordt ingezet om deze zinvolle combinaties te maken.

Deze voorbeelden zijn slechts een topje van de ijsberg, maar ik wil ermee laten zien dat sociale media niet alleen een iPad-weggeef-campagne is op Facebook of zoveel mogelijk volgers op Twitter. Juist door een niche te benoemen, en daaromheen kennis en enthousiasme te verzamelen, kunnen de princpes van sociale media – communicatie, samenwerking, kennisdeling -  tot succes leiden.

Kortom: sociale media is groot, maar kan juist op kleine schaal tot succes leiden!

Ik wordt ondervraagd over de mogelijkheden van het gebruik van social media voor de kleinere bedrijven. Inmiddels voelt namelijk ook de MKB-er de druk om een Twitter- of Facebook-account aan te maken. Mijn boodschap: ook als MKB-er kun je niet ontbreken op de verschillende sociale platformen. Is het niet om SEO-doeleinden, dan wel om je bereik te vegroten voor de diensten of producten die je aanbiedt of de relatie met je klanten te verstevigen. Toch zal er niet direct een 1-op-1-relatie zijn tussen je activiteit of het aantal vrienden op Facebook en je omzet.

Het MKB kent natuurlijk vele verschijninsvormen. De spreekwoordelijke groenteboer op de hoek zal hopelijk in de winkel zijn klanten al leren kennen en zijn assortiment aanpassen aan hun behoefte om zo een optimaal aanbod te kunnen leveren. Als je echter een digitaal productaanbod (muziek, e-books) hebt, zal Facebook of Twitter je afzetgebied enorm kunnen vergroten. Maar niet te vroeg juichen als we het rapport van Forrester mogen geloven dat ze onlangs presenteerden: F-commerce – ofwel de verkoop via Facebook – is geen onweerlegbaar succes. Integendeel: er zijn geen cases bekend, geen harde cijfers die aantonen dat verkoop via Facebook de nieuwe manier van zakendoen is.

Jeroen de Bakker gaat in deze aflevering van VJOL in op zijn meest recente wapenfeit Jonge Leeuwen. In opdracht van ING ontwikkelde Lab1111 een website voor alle kinderen van 6 tot 12 die gek zijn op voetbal en het Nederlands Elftal. Een mooie manier om als hoofdsponsor aan je merk te bouwen bij een jonge doelgroep. De MKB-er kan op een kleinere schaal hiervan leren. Gebruik de toenemende sociale interactie binnen je doelgroep om aan je eigen merk te bouwen. En wie weet zal jouw merk eerder Top of Mind zijn dan dat van je concurrent.

Bekijk hier aflevering 11 van Vrije Jongens Online:

Eind vorige maand presenteerde iZovator – een innovatieplatform voor de zorgeconomie – de resultaten van een onderzoek naar het gebruik van social media door zorgverleners. Het door Redmax uitgevoerde onderzoek bekeek van bijna zeshonderd zorgverleners de aanwezigheid, populariteit en activiteit op de top 5 sociale platformen in Nederland, met de volgende uitgangspunten:

• aanwezigheid: heeft instelling X op kanaal Y een profiel of niet?
• populariteit wordt uitgedrukt in het aantal volgers, vrienden of fans per kanaal of views op YouTube.
• Om de activiteit te bepalen is gekeken of de betreffende instelling in de maand februari nog gepubliceerd heeft op de diverse platformen

Het Maasstad Ziekenhuis is inderdaad aanwezig op alle platformen. Ze hebben aardig wat volgers, en ze publiceren zich een slag in de rondte. Nu wordt er op Twitter door het ziekenhuis nog wel eens gereageerd op een vraag uit het publiek, maar op de rest van de platformen is de interactie met het publiek ver te zoeken. Zelfs als het Maasstad Ziekenhuis actief vraagt om feedback, zoals in vragen en polls op Hyves en Facebook komt er geen reactie. En van de vele tientallen vacatures is er geen een op LinkedIn te vinden.

Een onderzoek zoals hier is uitgevoerd is nutteloos. De ondertitel ‘Join the conversation‘ is typerend in deze. Hoe lang is er nog sprake van een gesprek als er niemand terugpraat? De inzet van social media door zorginstellingen zou moeten uitgaan van de behoefte van de patiënt, in plaats van de PR-prietpraat over de Berendokter of de hijskraan die een CT-scanner binnentakelt.

Internet staat vol met reviews van producten, diensten en reisbestemmingen, maar als we willen weten wat onze medepatiënten van een arts of behandeling vinden, hoeven we dat niet te zoeken op een ziekenhuissite. Elke zorginstelling voert klanttevredenheidsonderzoeken uit, maar waarom zien we de resultaten niet transparant gepresenteerd? En als we een specifieke vraag hebben over een aandoening zijn we naast de standaard folders van ziekenhuizen aangewezen op obscure medische fora, waar forumleden met bijnamen als ‘MexicanG’ of ‘lemoentje’ ons op weg moeten helpen. Waar is de arts als je hem nodig hebt? We zijn inmiddels gewend om via platformen als Twitter en Quora vrij snel in contact te komen met terzake kundige mensen. Zelfs de oprichters van Twitter geven op Quora desgevraagd antwoord op vragen over hun dienst. Onze dokters verschansen zich echter achter een batterij telefonistes.

Patiënten zoeken online naar betrouwbare informatie, ze zoeken naar veilige omgevingen om met lotgenoten te praten. Patiënten willen transparante informatie over hun behandelaar, en ze willen hem het liefst online tegenkomen in hun zoektocht naar antwoorden. Patiënten hebben begeleiding nodig op hun ‘zorgpad’. Sociale tools kunnen daarbij heel goed van dienst zijn, maar dan zul je als zorginstelling de kracht ervan moeten toepassen in je hele zorgproces. Het aantal volgers op Twitter is daarbij niet van belang.

Deze enorme power van dit soort platformen kan binnen (project)organisaties ook veel toevoegen. Toch krijg ik het gevoel dat er nog niet veel gebruik wordt gemaakt van platformen die kennisdeling en interactie binnen bedrijven stimuleren. Er wordt nog steeds enorm veel gemaild, terwijl er voorbeelden te over zijn:

Basecamp voor Projectmanagement
Sinds jaar en dag werk ik al met Basecamp. Dit is een online projectomgeving waarin projectteams een project van A to Z kunnen documenteren. Voortgangsberichten, bestanden, milestones, actielijsten, urenregistratie en gedeelde documenten zijn allemaal voorhanden. Een Reply to all is niet meer nodig.

Wiki voor kennisdeling
Door het Handboek Communities van Erwin Blom nam ik kennis van de saleswiki van Sanoma uitgevers. Een interne wiki bevat daar alle informatie over colega’s, klanten, uitgaven, advertentietarieven, contracthistorie, etc. De salesmanager die gebruik maakt van die wiki blijkt zes keer zo snel zijn informatie bij elkaar te hebben als zijn collega die zijn rolodex en hangmappen moet uitpluizen.

Yammer voor organisatiebrede interactie
Rijkswaterstaat laat in onderstaande video zien hoe een medewerker via Yammer op locatie in contact kan treden met de hele organisatie op het moment dat hij met een acuut probleem zit. Kennis en ervaring wordt hier realtime ingezet om de klus zo goed mogelijk te klaren.

Ik ben benieuwd naar meer ervaringen met de inzet van sociale of interactieve platformen om een project of proces effectiever en beter te laten verlopen. Laat me in de reacties weten welke tools je gebruikt en welke voordelen dat oplevert.

Prettig om weer eens meer dan de dagelijkse twee alinea’s in de Volkskrant te lezen van Grunberg, namelijk 520 pagina’s. Het lukt hem weer, om mij dit in vier dagen te laten uitlezen, maar het is voorlopig ook even de laatste roman van hem die ik lees. Er begint een soort gewenning op te treden. Wederom trekt een stoet min of meer wonderlijke personages voorbij, waarvan minimaal de helft met een bovenmatige hang naar sexuele abberaties. Verhaallijnen lopen langzaam in elkaar over, de werkelijkheid ontvouwt zich niet alleen aan de lezer, maar ook aan de op het oog gewone hoofdpersonen. Het zwarte einde is als altijd bij Grunberg onontkoombaar.

View all my reviews

Naschrift: Een boekrecensie lijkt wat off-topic op dit blog. Maar er zijn een aantal redenen om hem toch te plaatsen. Ten eerste krijg jij – de lezer – een idee wat ik doe als ik niet schrijf op dit blog;-) Ten tweede druk ik graag op knopjes, ben ik dol op API’s en verbind ik het hele internet aan elkaar, als het om mijn eigen inhoud gaat. In dit geval zag ik bij mijn digitale boekenplank Goodreads de knop om mijn review door te plaatsen op mijn blog. En dat vind ik leuk. Goodreads is een mooie site als je van lezen houdt. Bovendien zie ik ook welke boeken mijn (nu nog) enige boekenvriend Marco Raaphorst beoordeelt:)