Miljonair worden? Calacanis ethics

Terwijl ik de video’s van Future of Web Apps nog eens terugkijk, kom ik weer langs de provocerende presentatie van Jason Calacanis. De serial entrepreneur schopt tegen 37Signals, met de opmerking dat het een tiny little boutique business is. Dan gaat-ie eroverheen met de opmerking dat het oké is ‘to be average, but not in my company. Go to 37signals’. Zijn motto: stuur alle gemiddeld (en onder)presterende mensen de laan uit, want ze dragen niet genoeg bij aan je bedrijf. Je krijgt bij hem overigens al het predikaat gemiddeld als je niet een Olympisch kampioen in je hebt zitten. De gewetensvraag volgens Jason Calacanis is: wil je de rest van je leven vier dagen per week werken voor een jaarsalaris van 250.000 dollar, of werk je je zelf drie jaar zowat onder de groene zoden om daarna miljonair te zijn. Ik denk dat ik het met 250.000 dollar in 4 werkdagen wel red:) Wat jij?

Zie hier zijn presentatie vanaf 00:05:42.

Future of Web Apps: het individu wordt belangrijk

De afgelopen drie dagen vond de bij Europese startups zeer geliefde conferentie van Ryan Carson plaats: The Future of Web Apps. Het was inmiddels de vierde keer op rij dat ik erbij was en wat opvalt is dat de techniek als onderwerp nog steeds een belangrijk onderdeel uitmaakt van de conferentie, maar dat de gebruikerservaring uiteindelijk de rode draad in een groot aantal presentaties bleek.

Een goede dienst of webapplicatie vanuit het perspectief van de gebruiker moet de belangrijkste focus zijn van iedereen. Kathy Sierra gaf als laatste keynote spreker hiervoor inspiratie met haar voordracht ‘15 Ways to let your users kick ass’. Deze presentatie is helaas niet online terug te vinden. Maar anderen hadden eenzelfde insteek.

Op icanhascheezburger.com worden inmiddels 5.000 lollige plaatjes per dag geüpload.

Om je gebruikers los te kunnen laten gaan, moet je in de ontwikkeling van je dienst ook focussen op die gebruikers en niet op de techniek. Ben Huh van I Can Has Cheezburger? stipte dit onderwerp aan in een leuke presentatie over hoe zijn lolcats-platform groeit. De valkuil voor iedereen die een webapplicatie (of website) ontwikkelt, is de verkeerde focus, namelijk die op de behoeften van de 1% hardcore-gebruikers. Dat zijn de bezoekers die misschien wel 40% van je bezoek veroorzaaken, maar die ook geavanceerde eisen stellen. Het is echter belangrijk om je juist te focussen op de hele grote groep casual gebruikers, die misschien maar weinig langskomt, maar die je wel fan kunt laten worden, door ze genoeg aandacht te geven en hen de juiste ervaring te bieden. Fans die uiteindelijk voor een vliegwiel-effect kunnen zorgen en je bezoekcijfers kunnen laten exploderen.

Zodra je de casual users tot fans van je dienst hebt weten te maken, is het van belang om ze te blijven vasthouden. Digg en Friendfeed zijn daarom druk doende om hun dienst op individueel niveau waardevoller te laten zijn. Op dit moment hebben beide diensten last van een aantal hardcore gebruikers. Bij Digg zijn dat een paar duizend geregistreerde gebruikers die zo fanatiek berichten omhoog stemmen, dat zij bepalen what’s hot and what’s not. Het gevolg is dat op de homepage van Digg nu vooral politieke en technische onderwerpen de boventoon voeren. De vraag die Digg nu probeert te beantwoorden is: Hoe kan elke gebruiker waardering krijgen voor zijn participatie. Ook de gebruiker die verhalen diggt over niche onderwerpen. En hoe kunnen we ervoor zorgen dat de liefhebber van niche-onderwerpen ook interessante inhoud krijgt voorgeschoteld?

Friendfeed zit op een soortgelijk pad. Voor elke gebruiker worden de statistieken uitgelezen en genalayseerd. We vinden namelijk niet allemaal elk bericht van Robert Scoble of Jeremiah Owyang zo reuze interessant. Door de huidige opzet zullen hun bijdragen vooral in de toplijstje terecht komen. En de foto die een goede vriend met me wil delen blijft ongezien. Friendfeed zal zorgen dat op basis van je profiel, de bron, het onderwerp en op basis van social validation voor mij alle interessante inhoud zichtbaar wordt. Ook de foto van die casual gebruiker, zonder dat die wordt ondergesneeuwd door de praatgrage Scoble.

Naar mijn idee is dit een vooruitblik op wat komen gaat. We willen natuurlijk allemaal dat internet voor ons gaat werken. Zeker na die enorme hoeveelheid input die we hebben gegeven op die tientallen social networks. Web 3.0 is here to come?

De meeste presentaties van de Future of Web Apps zijn bij Carsonified terug te vinden, inclusief  video- en audioregistraties van de presentaties.

De toekomst van webapplicaties

Vorig jaar tijdens de Future Of Web Apps in Londen verkondigde Edwin Aoki van AOL het evangelie van de webapplicaties. Het zou niet lang duren of de hele wereld zou alleen nog maar gebruik maken van webapplicaties. Dit jaar moet hij toegeven dat zijn voorspelling niet is uitgekomen. Betekent dat de snelle opkomst van het gebruik van webapplicaties weer op zijn retour is? Nee, dat zou hij niet willen zeggen. Maar er gaat wel iets mis.

Veel van de webapplicaties die nu worden gebouwd besteden wel veel aandacht aan gevalideerde HTML en CSS, maar daar zit een gebruiker helemaal niet op te wachten. Die wil YouTube en roddels over beroemdheden.

Wat essentieel is volgens Aoki voor we met webapplicaties World Domination kunnen bereiken, is een open software-ontwikkeling. Zoals Open AIM zijn API’s heeft verbeterd en veel restricties in het gebruik ervan heeft meegenomen, zo zouden alle partijen dit moeten doen.

Resultaat van deze ontwikkeling zou zijn dat iedereen met een passie alle beschikbare services aan elkaar kan koppelen, en zo zijn eigen webapplicatie bouwt rondom een bepaalde niche. Developing Web Apps for Dummies. Zodra dat boek in de winkel ligt, zijn we een stap in de goede richting.